Od 1 stycznia 2020 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie wykonawcze Rady Unii Europejskiej 2018/1912 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi. Rozporządzenie ujednolica zasady dokumentowania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na terenie wszystkich państw UE.
Obowiązki przedsiębiorców w systemie kaucyjnym
Dotychczas w Polsce obowiązywał art. 42, który w ust. 3 określał, że dowodami potwierdzającymi wywóz towarów z Polski i dostarczenie na teren innego państwa UE, są przede wszystkim:
- dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora), z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terenie innego państwa UE;
- specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
Jeśli wywóz był dokonywany bezpośrednio przez sprzedawcę lub nabywcę to oprócz specyfikacji sztuk ładunku sprzedawca powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:
Ponadto jeśli powyższe dokumenty nie potwierdzały jednoznacznie, że dostawa na terytorium innego państwa UE miała miejsce, można było posiłkować się innymi dokumentami, m.in.:
POTWIERDZENIE WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ DOSTAWY TOWARÓW – ZMIANY OD 1 STYCZNIA 2020 r.
Od 01 stycznia 2020 r. obowiązuje domniemanie, że podatnik, posiadający przynajmniej 2 dokumenty określone w rozporządzeniu, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i to organ podatkowy będzie musiał udowodnić, że nie doszło do dostawy towarów na terytorium innego państwa UE. Zgodnie z rozporządzeniem, w pierwszej kolejności jako dowód wysyłki lub transportu są akceptowane dokumenty:
- odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, fakturę za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów.
Jako dokumenty dodatkowe (wraz z jednym z powyższych dokumentów) można wykorzystać:
- polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów,
- dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, np. notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia,
- poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzającego składowanie towarów w tym państwie członkowskim.
Dokumenty te muszą być wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy. Przy czym jeśli to sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane/przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz (np. spedytora, firmę transportową) wystarczą 2 niebędące ze sobą w sprzeczności dokumenty odnoszące się do wysyłki (np. CMR, konosament, faktura od przewoźnika towarów) lub jeden z dokumentów dotyczących wysyłki oraz jeden z dokumentów dodatkowych (tj. polisa ubezpieczeniowa, dokument bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów, urzędowe potwierdzenie przybycia towarów, poświadczenie odbioru wystawione przez magazyn przeznaczenia w państwie docelowym).
Jeśli to nabywca bezpośrednio lub poprzez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy transportuje towary, to sprzedawca powinien posiadać:
(nabywca dostarcza wspomniane oświadczenie do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa);
oraz
- co najmniej 2 niebędące ze sobą w sprzeczności dokumenty odnoszące się do wysyłki (np. CMR, konosament, faktura od przewoźnika towarów) lub jeden z dokumentów dotyczących przesyłki oraz jeden z dokumentów dodatkowych (tj. polisa ubezpieczeniowa, dokument bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów, urzędowe potwierdzenie przybycia towarów, poświadczenie odbioru wystawione przez magazyn przeznaczenia w państwie docelowym).
Warto przeanalizować obecnie otrzymywane dokumenty, gdyż w wielu przypadkach może okazać się, że stosowanie stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest utrudnione.
Skontaktuj się z nami
Chętnie odpowiemy na Twoje pytania i wątpliwości.
